heden graafdag

De mannen en machientjes hadden tot een uur of twee, want dan vierden de buren bruiloftsfeest in de tuin. Zonder pneumatische boor en stofwolken, hadden ze gevraagd.

Door een samenloop waren er zelfs 8 werkers in huis en tuin. Iedereen met strakke schema's van werk en schaft, en eigen thermos koffie of thee. Een hele groep zat gezellig op de tuinstoelen bij te komen rond 9 uur. Tot het begon te regenen.

De container die gisteren gevuld was met brokken beton kwam leeg terug voor de grond die werd afgegraven. Een forse laag verdween in de bak, en toen nog de sleuven voor nieuwe fundamenten.



Voor een huis dat er al eeuwen staat komt er bijzonder weinig naar boven bij het graven. Eén dode rat onder het dak gevonden, oude bakstenen, een stukje tegel, een enkele scherf van blauwwit servies, en een kippenbotje. Wel oude kranten (uit 1974), geen geheime documenten tussen de balken gepropt.



Er werd stevig doorgewerkt en tegen enen was het gedaan. De container vertrok met de machientjes. De mannen van Claassen besteedden de rest van de middag aan opruimen en voorbereiden voor volgende week, als er een nieuwe vloer gestort wordt.

Aan het eind van de dag zag het er buiten het huis keurig uit, alsof er nooit een graafmachien geweest was. Het bruiloftsfeest verliep op de achtergrond al even rustig en keurig.

de bodem weg

Wel een beetje zware dag vandaag, vooral voor de mannen die met drilboren, mokers, machines en brute spierkracht de betonnen vloer in de aanbouw te lijf gingen.

Vier man en twee machines maken dan veel doordringend lawaai. De eerste bouwvergadering werd overstemd door gedreun uit wijlen de bijkeuken. Maar dat gaf ook weer dynamiek aan de bespreking.

De planning staat in een overzichtelijk schema. Alles tot eind november past precies op 1 pagina. Waar het papier ophoudt, houdt het werk ook op, is de bedoeling.



's Middags werden we er een beetje moe van. Zonder water want de leiding in de aanbouw was geraakt, de elektriciteit verstoord door de wirwar van oude draden. Nog natrillend van de betonboor ontsnapten we voor een paar uurtjes tussen de vogels in het veld.



Bij terugkomst was er water en stroom. In de aanbouw zonder vloer stonden de machientjes rustig te wachten tot ze er morgen weer tegenaan konden. En mocht Joost eindelijk z'n rondje door de tuin.

weg, weg, weg

De mannen hebben hard gewerkt en veel gebroken. 's Ochtends waren er 3 lege ruimtes in de aanbouw. Ze trokken de plafonds eruit en ruige muren met vreemde balkconstructies kwamen tevoorschijn.



Plafonds weg, muren weg: het gebint staat daar eenzaam oud en stoer te wezen. Alles wat na hem kwam - spaanplaat, glaswol, nieuwe stenen, moderne deuren, radiatoren- verdwijnt nu weer terwijl hij daar blijft staan.



Wat eens een kamertje maakte ligt nu op de aanhanger en straks op de belt. En morgen gaan de betonnen vloeren weg.Dan zijn we weer terug bij het skelet van 18zoveel, toen dit is gebouwd.

het begint!

Vanmiddag zijn ze gekomen, de mannen die breken. Met z'n twee, plus radio. Om de aanbouw helemaal leeg te halen incl vloer en plafond. Beuken en hameren op Hollandse schlagers.

Poes Joost, die net geleerd had hoe hij via de bijkeuken naar buiten kan, loopt nu tegen een dichte deur. Woedend.

elektra

Zaterdag kwam de electricien. Want in het deel van het huis waar wij blijven terwijl de rest overhoop gaat moet de elektra op orde.

In een oud huis erf je geknutsel met kroonsteentjes en lange draden omgeleid langs bochten met te weinig klemmetjes. Bovendien heeft de moderne mens te veel stekkers voor een stopcontactenpopulatie anno 1970: bij mijn ene computer plus toebehoren zitten er al 7. Die moesten samen 1 niet-geaard stopcontact delen.

Dat is nu alles verleden tijd: vele nieuwe buizen, aarden, en bliksembestendige supercontactdozen.



Wat ook mooi is: een elegant lampje dat net een pianolampje lijkt boven ons gigakruidenrek. Zelf ontworpen en op maat gemaakt aan de zijkant van de koelkast 4,20 strekkende meter kruidenruimte. Het lijkt overdreven, maar wat de Moro-kookboeken gebruiken hebben we nu nog niet compleet. Soemak, zwarte komijn en zwart uienzaad -niet van alledag en nu mooi uitgelicht.



Nu we zoveel hebben weggegooid hadden we geen touw of draad meer. Dus leende de elektricien ons een stuk koperdraad om de auto dicht te binden voor twee ritten naar de stort. Van dat draad laat hij een spoor van kleine stukjes na die in de rondte vliegen als hij ze afknipt op z'n trapje. Hier en daar vinden we ze nog.

voorbereidingen

Vandaag kwam ZHV uit Cuijk de kamergrote container ophalen waar een fors deel van onze huisraad in zit. Het inpakken was nog een hele opgave nu alles op een truck gehesen moet worden, in plaats van rustig in de achtertuin te staan. Dus alles klem proberen te zetten en er oude kussens en doeken tussen gepropt.



Of we alles inderdaad zo hebben ingepakt dat het er straks niet als ratatouille uit komt weten we tegen de kerst.

De chauffeur zou voorzichtig zijn, zei hij. De container werd op de truck gehesen en daar ging ie, op weg naar Cuijk.

spullen!!

Wat een spullen een mens heeft! En wat ermee te doen als ze in de weg staan...

De Stort is meteen zo cru. Na verblijf in het limbo dat zolder heet gunnen we ze een Tweede Leven. De Kringloop is een geweldige uitvinding, klinkt lekker groen en verantwoord en geeft een fijn opgelucht gevoel.



De Kringloop uit Nijmegen kwam met een bestelbus en twee kordate mannen. Veel namen ze mee,gelukkig voor ons en de dingen.



Maar ook was het regelmatig en stellig: "dit niet, dat kan ik niet kwijt, nee platen kunnen we toch meteen naar de stort brengen".

Ai, zielig blijven ze achter, de verweesde dingen die niemand niemand meer wil -de afgrond gaapt. En wij voelen ons ongemakkelijk over die verspilling.

toestand

Een huis waar je in woont ziet er altijd beter uit.

Wij gingen verbouwen omdat we het mooier wouen maken, maar wie door meubels en gordijnen heen kon kijken zag dat er veel achterstalligs te onderhouden viel.

Als bewoner mijd je die kijk op de dingen. Je leert over het scheurtje hier en de afgebladderde verf daar heen te kijken en een prettig gezellig thuis te zien. Maar strip het van inrichting en in al zijn ontluisterende kaalheid grijnst het huis je toe met tanden des tijds.



Op een foto, zonder het onwaarschijnlijke vermogen van je ogen om weg te focusen wat niet bevalt, schrik je je helemaal een hoedje.



Maar: nu wordt het straks verbouwd en na die extra lelijkheid des te mooier. Zoals zo vaak: als dingen erger worden dan je dacht, is het des te fijner als ze worden opgelost.

te groot, of te optimistisch

De voorbereidingen duren al maanden: tekeningen, vergunningen, geld, aanbesteding... Maar eind augustus gaat het dan echt beginnen: de Grote Verbouwing.

Eerst breken, dan even dakloos, en dan bouwen -dus er moeten spullen weg om de Mannen de ruimte te geven.  Opslag vlak in de buurt is er niet, de grote boerenschuren staan vanaf augustus vol gestalde caravans en boten. Een container achter het huis, dat moet kunnen, zoveel grind immers (met zoooveel onkruid). Geïsoleerd, anders staat na een maand of wat de schimmel op de boeken. 6 meter wordt het dan.

Hebben we er straks een dependance in de tuin bij om naar believen dingen in te zetten en uit te halen -handig! ZHV uit Cuijk levert aan huis, voor een bescheiden bedrag, en snel.

De chauffeur is een Held die onverschrokken zijn loeigrote truck centimeters langs lantaarns en beukenhagen manoeuvreert. En vasthoudend, tot de wielen in het grind vastraken en hij de bocht nèt niet kan nemen.



Dus staat de 6meter nu op de oprit, om gevuld te worden en voor het werk begint te worden opgehaald voor verblijf bij ZHV.