buitenboel

De buitenboel moest nog: ons binnenplaatsje met grote betonnen grindtegels die flink waren verzakt, achter en naast het huis waar al decennia een royaal grindpad lag als entree naar een garage. Maar daar hebben we geen tuinkamer voor gemaakt om tegen zo'n grijs grindveld aan te kijken!

Een grindveld heb je niet zomaar omgebouwd tot tuin -dus moest er weer een machientje komen, voor grondwerk, en auto's met aarde en zand en stenen.

Er wordt natuurlijk getuinierd, dat betekent ook: alles recyclen. Goedkoop in de aanschaf en geen kosten voor afvoer (onze knipkaart voor de Stort is allang op natuurlijk).



En helemaal geweldig dat onze trouwe dakpannen nu nog jaren mee mogen doen, als stapelmuurtjes op ons plaatsje. Muurtjes om op te zitten en voor de planten om hier en daar in te groeien.



Gecombineerd met een voedertafel aan de 'pergola' (een te tuttig woord voor de robuuste constructie) en een vogelbadje met regenwater.


Zelfs dakpannen die het niet heel hielden hebben een tweede leven gekregen. Wat minder verheven: eigenhandig, op de knieën met een moker, stukgeslagen voor een pad in mooi pannenrood. Okee, het is nogal een degradatie, van dak tot pad, maar het is een nobele functie.


Aan de zijkant van het huis een veld geraniums, die moeten nog flink groeien maar het zijn ook de enige die dat kunnen daar onder de waterslurpers die berken heten.

Dat de planten natuurlijk zijn gekozen, passend in deze omgeving, betekent: minder exuberant maar ook minder gauw uit het veld geslagen. Het moet nog groen worden het komend jaar, maar voorzichtig komen de bloemetjes hier en daar al tevoorschijn.


Nu verheugen we ons nog op onze plukhaag, van struiken en bomen met fruit langs het pad achter het huis. Alles plat langs het pad: een leipeer of framboos.

Het was meer, veel meer dan wij hadden ons hadden voorgesteld. Gelukkig zijn wij ook nu weer in vakkundige handen en maken we samen licht werk van stenen stapelen en breken en honderden planten planten -zeshonderd tot nu toe!

Die gaan allemaal om het hardst groeien en bloeien, en dan gaan wij toekijken vanuit een luie stoel. Eindelijk.

O ja, en eindelijk heeft ook hij een plekje, in z'n eigen holle stam, bedacht door de hovenier: onze uil.

nagekomen

We wilden wel klaar zijn, met onze mooie kamers, maar dat lukte niet meteen. Want er was de hal. Met een trap die niet liep, en door de bouw afgetrapt bovendien.

Er is gerekend, door de trappenfabriek, met een computer, en de trap kon beter. En goedkoper. Dus hij moest toch, en is nu gedaan, en gecombineerd met een boekenmeubel.

De architect had het idee, van de boekentoren, en timmerman heeft het gaandeweg bij elkaar getimmerd. Oerdegelijk, strak, praktisch en heel mooi.

Vooral nu alles ook nog prachtig in de verf is gezet in grijzen die kleuren bij de oude vloer. Die zoveel over zich heen heeft gekregen de afgelopen maanden.

Wij zijn weer helemaal blij - tussen november en nu een zee van verschil.

feestelijk einde!

Het is zover: vlak voor de Kerst zijn de mannen vertrokken, en lieten ons achter in een prachtig huis. Wat hun betreft bijna klaar, op een kraan en wat afwerking na. Voor ons begon het harde werken, kasten in elkaar zetten, dozen trap op trap af, vegen, stofzuigen, dweilen, vegen, stofzuigen, dweilen.



Het eerste en enige slachtoffer van de verbouwing viel in de laatste fase: de stofzuiger had het helemaal gehad na het opslurpen van kilo's gruis en stof. (In de winkel legde de verkoopster uit dat je voor zulk werk beter de stofzuiger van de buren kunt lenen :-) ) Ook wij werden er moe van, zoveel meters, zoveel dozen, zoveel lopen, zoveel sjouwen... zo groot als het geworden is. Maar ook: zo mooi!



De slaapkamer delen we met duizenden bevriende boeken in hun oude vertrouwde kasten  - gepimpt door Claassenmannen en schilders tot een strakke wand. Onder een lamp van 160 margrieten liggen we te kijken naar ons balkenplafond 3 1/2 meter hoger. De kamer -slaapzaal eigenlijk- leent zich voor een bal, de tuinkamer ook, en de overloop zou ook een eetkamer kunnen zijn. Mooie ruimtes met nieuwe ramen die nieuwe uitkijkjes opleveren. Praktische bijkeuken, wasmachinehok, wc/douche - en alles schoon en strak.



De feestdagen waren niet lang genoeg om alles op orde te krijgen en bij te komen maar er is een heel nieuw jaar om de rest te doen. De trap, en de tuin, bijvoorbeeld.

Maar voor nu is het gedaan. Bijna alles op tijd, zonder nare verrassingen, met veel inzet en energie en fijne samenwerking en: een fantastisch resultaat. Dankzij die tientallen aardige en handige mannen (en één vrouw), die samen alles voor elkaar kregen en die ons steeds weer zeiden 'komt helemaal goed'. En dat was zo.

Dus: Riny, Bert, Serge, Toon, Mike, Thomas, Michael, Chris, Rudy, Hans, Bennie, Marco, Erik, Paul, Wim, Bart, Peter, Theo, Ingmar, Koen, Ramon, Frank, Frank, Theo, Wim, Jasper, Rob, Rob, Maarten, Hans, Frank, Lambert, Jo,  Joop, Jaap, Joyce - en al die anderen van wie wij de naam niet weten: veel dank!

Het nieuwe jaar beginnen we in een geweldig huis, en met de verbouwing eindigt ook dit verslag. Een complete fotoserie staat hier en laat zien hoe het zo gekomen is, van een begin met eindeloze zooi tot een stralende eind. Foto's blijven komen, maar het toetsenbord rust.

Tot slot, voor iedereen die heeft geholpen en meegeleefd: 

een heel mooi 2010!