De buitenboel moest nog: ons binnenplaatsje met grote betonnen grindtegels die flink waren verzakt, achter en naast het huis waar al decennia een royaal grindpad lag als entree naar een garage. Maar daar hebben we geen tuinkamer voor gemaakt om tegen zo'n grijs grindveld aan te kijken!
Een grindveld heb je niet zomaar omgebouwd tot tuin -dus moest er weer een machientje komen, voor grondwerk, en auto's met aarde en zand en stenen.
Er wordt natuurlijk getuinierd, dat betekent ook: alles recyclen. Goedkoop in de aanschaf en geen kosten voor afvoer (onze knipkaart voor de Stort is allang op natuurlijk).
En helemaal geweldig dat onze trouwe dakpannen nu nog jaren mee mogen doen, als stapelmuurtjes op ons plaatsje. Muurtjes om op te zitten en voor de planten om hier en daar in te groeien.
Gecombineerd met een voedertafel aan de 'pergola' (een te tuttig woord voor de robuuste constructie) en een vogelbadje met regenwater.
Zelfs dakpannen die het niet heel hielden hebben een tweede leven gekregen. Wat minder verheven: eigenhandig, op de knieën met een moker, stukgeslagen voor een pad in mooi pannenrood. Okee, het is nogal een degradatie, van dak tot pad, maar het is een nobele functie.
Aan de zijkant van het huis een veld geraniums, die moeten nog flink groeien maar het zijn ook de enige die dat kunnen daar onder de waterslurpers die berken heten.
Dat de planten natuurlijk zijn gekozen, passend in deze omgeving, betekent: minder exuberant maar ook minder gauw uit het veld geslagen. Het moet nog groen worden het komend jaar, maar voorzichtig komen de bloemetjes hier en daar al tevoorschijn.
Nu verheugen we ons nog op onze plukhaag, van struiken en bomen met fruit langs het pad achter het huis. Alles plat langs het pad: een leipeer of framboos.
Het was meer, veel meer dan wij hadden ons hadden voorgesteld. Gelukkig zijn wij ook nu weer in vakkundige handen en maken we samen licht werk van stenen stapelen en breken en honderden planten planten -zeshonderd tot nu toe!
Die gaan allemaal om het hardst groeien en bloeien, en dan gaan wij toekijken vanuit een luie stoel. Eindelijk.
O ja, en eindelijk heeft ook hij een plekje, in z'n eigen holle stam, bedacht door de hovenier: onze uil.
Posts
