Eindelijk is ie gekomen, de stucadoor. Twee mannen die alles wit en strak gaan maken.
De aanloop was het afplakken. Alom spreekt men met een mengeling van ontzag en afschuw over de stucadoors, als soort. Hun werk is moeilijk en onontbeerlijk - maar ze gaan naar verluidt als beesten tekeer.
Bij wijze van voorzorg is al wat in hun buurt komt en niet gestuct hoeft zorgvuldig afgeplakt. Dat duurde twee dagen ook door de minutieuze aanpak, met stukjes papier aan elkaar geplakt met rekbaar kleefband.
Waarom papier, vroegen wij ons? En deze mozaiekbenadering? Waarom geen lap plastic om de balk geslingerd? Overblijfselen van een oude stucadoorstraditie waarmee jonggezellen hun doorzettingsvermogen moesten tonen?
De balken zien er uit of ze een lapje om hebben met heel veel pleisters. Maar de stucadoors kunnen onbezorgd rauzen, morgen dan.
Vandaag hebben ze gefilmd: de gipsen wanden gladgestreken waar naden en schroefgaten zaten. Muren met mazelen!
Maar morgen alles wit en nieuw...
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten