vaste grond

We zijn er bijna, want de grond wordt gedaan. De tapijtleggers legden boven een tapijt van warm oranje, beneden wollig wit voor de tv. Langs alle plinten de bekende latten met enge puntige spijkertjes, het tapijt werd erop en ertussen geduwd, wat de versgeverfde plinten niet goed bekwam - maar de schilder, laconiek, had dat wel verwacht. Ze kregen nog een likje na.


Voor ons was het vooral slepen: eerst alles in de grote slaapkamer voor de tapijtleggers - en toen meteen alles er weer uit voor Bennie Bens, de man die houten vloeren maken kan.


Met z'n draagbare zagerij kwam hij, en brede planken voor de slaapkamervloer. Eén dag leggen, de dag erna het oliën en kleuren.  Ter plekke gemengd, de kleur afgestemd op balken en het lavendel van de schoorsteen.



Maar vooral, vooral om de twee spanten die er al bijna 300 jaar staan in hun volle glorie te laten uitkomen. Tegenover die oude rotten moet het nieuwe hout zich immers gedekt houden. Respect!

buiten gebeurt het!

Terwijl ze binnen vloerbedekking lijmen wordt ook buiten een nieuwe bodem gelegd: de bestrating langs het huis. Zoiets waar je niet aan denkt tot het te erg wordt. Het regenwater van het dak liep naar het huis, het diepste punt is vóór de deur, en vreemde stoepjes maakten het een kunst de kliko naar de straat te rollen.

Maar nu wordt de weg naar beneden mooi aflopend geplaveid met nieuwe rode waaltjes. Groter dan de ijsselstenen, kleiner dan de kloostermoppen, en echt van hier. De stratenkenners vinden dat er voor de deur moet wat anders moet, hardsteen bijvoorbeeld, en dus zorgen zij daarvoor.



De knikmops voert de stenen af en schept aarde en grind weg. De uitgediepte strook komt vol met prachtig geel zand waar paardebloemen geen brood van lusten. Dat zal niet duren want aarde komt hier uit de lucht vallen van de drie berken met hun vruchtjes en zaadjes en bladeren. Maar komend voorjaar hebben we een strak straatje.



Tegen de voorkant van het huis mogen de stenen er ook eindelijk weer dwars in, zoals ze altijd hebben gelegen. Drie maanden lagen ze op een berg naast het huis, en in die tijd zijn ze met 20% geslonken. Onze mooie stenen: weg! Het raadsel houdt iedereen bezig. Het kon niet en toch gebeurde het. Gestolen?

Voor die 2 ontbrekende meters moeten nu nieuwe oude stenen gezocht worden. Ook daar wordt voor gezorgd.

kwasten en blikken

En daar waren ze dan, de mannen van de laatste ronde: de schilders. Soms één, soms twee, soms drie. Boven moesten ze haasten omdat het tapijt ging komen, en dan is het wegwezen.

Het hele plafond deden ze: het gips net-niet-wit, het houten plafond tikje grijs. Muren zijn er niet veel, maar kozijnen wel, en plinten, in warm grijs. Schuren, plamuren, gronden, kitten, schuren, en liters liters verf. Waterverf tegenwoordig, die helemaal niet stinkt. Niks terpetinewalmen. Fijn voor ons en veel beter voor de schilders.

Er werd heel hard geverfd, de groothandel bleef nieuwe blikken aanvoeren. Een mens zou er duizelig van worden, van die uitstalling met zoveel potten en kwasten en flessen emmers en rollen.



Toch smeerden zij overal de goeie kleur op, en het werd heel mooi. Maar het mooiste werden de overbodige sta-in-de-weg schoorstenen. De ene bijgewerkt met nieuw oud stucwerk, wat een stucadoor in zijn strakke rechtlijnigheid niet maken kan. De andere gelaten voor wat ie was maar geschilderd in lavendel, of paarsgrijs -al naar gelang het licht. In al z'n nieuwe luister, compleet opgewaardeerd van het nutteloze ding dat ie was, heet ie je opgewekt welkom als je binnenstapt.



Beneden in de tuinkamer gaan ze verder, boven mogen de tapijtleggers aan het werk.

zonder rommel!

Na een week stucen was alles strak en wit, of grijs met witte stippen. Dat laatste daar waar gipsen muren zijn 'gefilmd' zodat ze naadloos zijn maar nog wel gips.

(Voor zware schilderijen is straks trouwens niet veel plaats met al dat gips. In de tuinkamer heb je dan een spijker van zo'n 20 cm nodig die dan in de gemetselde muur uitkomt tenslotte.)

We waren gewaarschuwd voor de losse handen van de stucadoors die stuc in de rondte slingeren - door bouwcollega's verguisd als kledderaars. Maar de werkelijkheid was heel anders. Kledderen deden ze absoluut niet! Serieus en keurig en precies werd er gewerkt, zonder rommel maken, en ook nog heel erg hard.

En ineens begrepen wij dat gewetensvolle afplakken. Dat is niet omdat ze gaan knoeien, welnee! zij weten wel beter. Het is omdat de anderen denken (en zeggen) dat ze alles onder smeren, daarom moeten ze wel elk latje en balkje nauwkeurig inpakken. Om te bewijzen dat ze echt netjes zijn, en achteraf geen verwijten te kunnen krijgen over vegen en klodders.

Dat de stucadoor geen fluitende Frans is, wordt ineens een stuk begrijpelijker. Niet alleen de strijd met water en stuc om rechte muren te maken, maar ook steeds je onterechte reputatie moeten rechtplakken - geen luchtig vak.

Ze verdienen het dat het hardop gezegd wordt: hoe netjes het ging en hoe mooi het is geworden.