Na een week stucen was alles strak en wit, of grijs met witte stippen. Dat laatste daar waar gipsen muren zijn 'gefilmd' zodat ze naadloos zijn maar nog wel gips.
(Voor zware schilderijen is straks trouwens niet veel plaats met al dat gips. In de tuinkamer heb je dan een spijker van zo'n 20 cm nodig die dan in de gemetselde muur uitkomt tenslotte.)
We waren gewaarschuwd voor de losse handen van de stucadoors die stuc in de rondte slingeren - door bouwcollega's verguisd als kledderaars. Maar de werkelijkheid was heel anders. Kledderen deden ze absoluut niet! Serieus en keurig en precies werd er gewerkt, zonder rommel maken, en ook nog heel erg hard.
En ineens begrepen wij dat gewetensvolle afplakken. Dat is niet omdat ze gaan knoeien, welnee! zij weten wel beter. Het is omdat de anderen denken (en zeggen) dat ze alles onder smeren, daarom moeten ze wel elk latje en balkje nauwkeurig inpakken. Om te bewijzen dat ze echt netjes zijn, en achteraf geen verwijten te kunnen krijgen over vegen en klodders.
Dat de stucadoor geen fluitende Frans is, wordt ineens een stuk begrijpelijker. Niet alleen de strijd met water en stuc om rechte muren te maken, maar ook steeds je onterechte reputatie moeten rechtplakken - geen luchtig vak.
Ze verdienen het dat het hardop gezegd wordt: hoe netjes het ging en hoe mooi het is geworden.
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten