Terwijl ze binnen vloerbedekking lijmen wordt ook buiten een nieuwe bodem gelegd: de bestrating langs het huis. Zoiets waar je niet aan denkt tot het te erg wordt. Het regenwater van het dak liep naar het huis, het diepste punt is vóór de deur, en vreemde stoepjes maakten het een kunst de kliko naar de straat te rollen.
Maar nu wordt de weg naar beneden mooi aflopend geplaveid met nieuwe rode waaltjes. Groter dan de ijsselstenen, kleiner dan de kloostermoppen, en echt van hier. De stratenkenners vinden dat er voor de deur moet wat anders moet, hardsteen bijvoorbeeld, en dus zorgen zij daarvoor.
De knikmops voert de stenen af en schept aarde en grind weg. De uitgediepte strook komt vol met prachtig geel zand waar paardebloemen geen brood van lusten. Dat zal niet duren want aarde komt hier uit de lucht vallen van de drie berken met hun vruchtjes en zaadjes en bladeren. Maar komend voorjaar hebben we een strak straatje.
Tegen de voorkant van het huis mogen de stenen er ook eindelijk weer dwars in, zoals ze altijd hebben gelegen. Drie maanden lagen ze op een berg naast het huis, en in die tijd zijn ze met 20% geslonken. Onze mooie stenen: weg! Het raadsel houdt iedereen bezig. Het kon niet en toch gebeurde het. Gestolen?
Voor die 2 ontbrekende meters moeten nu nieuwe oude stenen gezocht worden. Ook daar wordt voor gezorgd.
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten