Onze 'zuidmuur', die de buren alleen zien, stond al jaren op het lijstje. Maar ja, uit het oog... Mooie muur met grote bakstenen in kruisverband, heb ik net geleerd (op een site met alle typen metselwerk). Ooit wit maar inmiddels met slechte voegen.
Dus nu moest het. Het was een hard gelag, voor ons, dat 's ochtends om 8 uur het geslijp en geschraap begon om tot na theetijd door te dreunen. Maar vooral voor de man die het doen moest. Eenzaam op zijn steiger met oordopjes en stofkapje, ver van de wereld, de blik gericht op de voeg om uit te slijpen, uur na uur. Geen muziekje, geen gesprekje, alleen gezelschap van z'n dreunende machine. Zwaar!
Het viel niet mee, het voegwerk was 'taai' door alles wat er in de loop der eeuwen opgesmeerd was. Al met al kostte het hem 2 dagen, en dan nog een halve zaterdagochtend (jawel, vanaf 8 uur) met z'n tweeën.
De buren waren weg, hun huis werd keurig afgeplakt, als bij een plaats delict. Niet overbodig, want alles wat eraf kwam, kwam eraf als fijn gruis. En 20 uur slijpen levert veel gruis.
Vingersdik hier in de mysterieuze gaten in de muur. Een stuk of drie waarvan geen mens de functie weet -zaten daar vroeger balken in van iets naastgelegens? Hoe diep ze zijn zegt alles over de dikte van de muren trouwens. Ouwerwets dik.
Volgende week komen de nieuwe voegen. En daarna het wit: keimwerk.
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten