Op zolder lijkt alles wel omwikkeld met spinrag, maar gelukkig zijn de meeste van het type hooiwagen: kleine lijfje, lange dunne poten. Veel beter dan het omgekeerde.
Houtvretertjes hebben overal sporen achtergelaten. Misschien zijn alleen hun sporen er nog en de kleine dierkens reeds lang aan hun eind gekomen. Maar je weet het niet. Ze kunnen ook stilletjes verstopt de balken onder je dak weg zitten te knagen. Knagen doen ze zo kunstig dat ze eigenlijk hun naam schrijven in je hout.
Bij de grond bevinden zich legers pissebedden die met vereende krachten vochtige houten drempels en deurposten tot mooie aarde proberen te vermalen. Het is goed bedoeld, in het wild zijn het nuttige beestjes die hard aan afvalverwerking doen. Maar dat ze steeds binnen willen rondkruipen op de witte muur en de vloer heeft toch iets ongepasts. Vooral omdat ze overal dode schilden achterlaten en hardnekkige witte poep (?).
Alweer een bonus dat de houten vloer niet open hoeft om ons te confronteren met wat daar onder groeit en bloeit en ons altijd weer boeit. Kleine knaagdieren, amfibiën, weekdieren, geleedpotigen - zijn vast alle vertegenwoordigd in hun eigen besloten ecosysteempje. Kwam Sir David ze maar mooi filmen dan konden we het leuk op tv bekijken, onze persoonlijke onderwereld.
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten